Een week alleen en verder de scheren in. Al een keer
overnacht als voorproefje met Thea en nu een hele week de tijd. Ruim inkopen
gedaan voor de komende dagen. Ik verwacht niet veel supermarkten tegen te
komen. In de komende week zal ik één keer aan vaste wal liggen om inkopen te
doen. Aanleggen, inkopen en weer weg wezen, scharrelen tussen de eilanden.
De eerste dag liggen ze zo dicht bij elkaar dat het lijkt
alsof je op rivieren vaart die door een
bos stromen. Verder naar buiten, naar zee, zie de eilandjes los van elkaar
komen met meer en meer water ertussen. Uiteindelijk vaar je bijna op open zee
met hier en daar een eilandje of een rosblok wat nog net boven water uitsteekt.
Om de plaatsen aan te lopen moet je meestal mijlen naar
binnen. Op de eilandjes staan soms huizen of vakantie woningen maar de meeste
zijn onbewoond. Verder naar het noorden waar ik met Marvin ga varen, voor
Stockholm, is er veel meer bebouwing en is het een stuk drukker. Nog verder
noordelijk vind je prachtige oude kleine vissersdorpjes met kleine haventjes.
Terug naar het gebied waar ik nu vaar. De natuur is groots
en de stilte en verlatenheid enorm. De eerste dagen niemand gezien, voelde me
bijna alleen op de wereld, fascinerend. Die dagen alleen maar gevaren en
geankerd. Met het rubberbootje naar de kant geroeid om te klauteren en foto’s
te maken. Het is zo droog dit jaar dat het rendier mos knispert onder je voeten
en er al herfstkleuren zijn. Er staat al een foto impressie op het blog. De
kleuren spatten er af.
Varen en zeilen is een belevenis. En een goede kaartplotter
een must. Tussen de honderden eilandjes waar je tussen vaart zijn wel een soort
van routes aangegeven, meestal de meest efficiënte manier om er tussendoor te
komen. Daar waar het heel smal of complex wordt staat een enkele boei. Om te zeilen en al helemaal alleen is een goede
planning en geplotte route noodzakelijk. Ben één keer verrast door een snel aantrekkend wind, en dan loopt
de Swinde hard. Werd nog best spannend omdat ik niet snel voldoende vrij
vaarwater kon vinden om zeil weg te nemen.
Er zijn prachtige boeken met uitstekende beschrijvingen van
ankerplekken en haventjes. En die zijn er veel. Het boek wat de zuidwestkust
van Zweden afdekt tot aan Stockholm beschrijft 375 plekken met zeer
gedetailleerde kaarten en luchtfoto’s. De boeken zijn niet goedkoop maar het
geld meer dan waard. Dat ze alleen in het Zweeds zijn is jammer echter een rots
is een rots en ze worden duidelijk aangegeven.
Over rotsen gesproken, ze grossieren er hier in. Zolang ze
boven water uitsteken vind ik het prima. Heel veel zitten onder water op een
diepte die onprettig is voor de Swinde. In het begin was ik er benauwd voor en
onder volle vaart wil je er ook niet op lopen. Scharrelen naar een ankerplek
heb ik ze een aantal keer geraakt. Klinkt best wel indrukwekkend. Uit het water
getakeld voor de winterplek blijkt de kiel een paar butsjes te hebben, niets om je zorgen
over te maken.
Tegen het eind van de week ben ik weer toe aan menselijk
contact en zoek een haventje op aan de buitenrand van de scheren. Een met goed
uitzicht op de zee. De bloedmaan komt vannacht op. En veel mensen zitten ’s
avonds op de rotsen. Na twee uur wachten en geen maan geven de meesten het op.
Kennis gemaakt met twee Duitse dames die rondzeilen en het wordt erg gezellig
in de kuip van de Swinde. Pas om ½ 12 uur zien we de donker rode maan.
De dames liggen noodgedwongen afgemeerd langzij de Swinde.
De kustwacht heeft de halve kade geclaimd omdat er een Japans vrachtschip voor
de kust op de rotsen is gelopen. Lading tien duizenden auto’s en het schip is
splinter nieuw. Iedereen praat er over
en er is ramptoerisme met verrekijkers, handdoeken en zwemkleding want het is
nog steeds bloed heet. Mijn 500 mm uitgegraven voor wat foto’s.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten