Baldwin aan boord | 14 – 21 September | Gälve -> Hudiksval 110 Mijl

Tijdens de voorbereiding eindeloos zitten puzzelen en bellen waar Baldwin naar toe zou vliegen, dat leverde al een hoop pret op. Åland was gunstigst voor mij. Baldwin zou dan via Londen en Helsinki naar Mariehamn vliegen. Hilarisch maar niet erg handig. Uiteindelijk gekozen voor aankomst in Zweden. Met Marvin naar Åland gezeild en zelf de oversteek naar Zweden gemaakt. En solo doorgevaren naar Gälve. Mijn zoon het makkelijk gemaakt want daarheen gaat vanaf het vliegveld rechtstreekse een trein. 

Reis Baldwin plannen.

Koud aan boord werd vol trots zijn nieuwe kamera getoond. Echt een mooi ding, een Nikon systeem kamera met prachtige lenzen. Voor het eerst heeft hij technisch veel beter materiaal dan ik. M.n. in de nachtopnamen bij weinig licht is het verschil goed te merken. Ook de elektronische zoeker  van zijn kamera biedt bij weinig licht veel voordelen. Ik vond elektronische zoekers waardeloos. Dat oordeel heb ik jaren geleden gevormd en toen waren ze ook waardeloos. Nu niet meer dus.

 

 

 

Gälve - Baldwin

Het wordt een zeil-fotografie week of fotografie-zeil week, maar net hoe je er tegenaan wilt kijken. We bedenken dat we foto’s op de Swinde-appgroep gaan plaatsen en iedereen mag raden wie welke serie gemaakt heeft. Blijkt een goed idee. Het zet druk op ons om regelmatig te ‘publiceren’.

Gälve - Bob

We hebben vreselijk veel lol aan het maken, bewerken en beoordelen van elkaars foto’s. De reacties zijn leuk en stimuleren ons om door te gaan en zitten er regelmatig naast. Het raden blijkt veel moeilijker dan dat wij denken. Eind van de week hebben we ons werk nog eens achter elkaar gezet en tevreden geconstateerd dat er hele mooie foto’s tussen zitten. De appel valt niet ver van de boom en zelfs in wat we beiden mooi en goed vinden. Te gestileerde plaatjes hebben, hoewel die goed beoordeeld worden,  niet zo onze voorkeur.

Sturjungfrun - Baldwin

Natuurlijk is er ook gevaren en gezeild. De eerste dag spande er om qua weer. Besloten om in Gälve te blijven liggen. Prima haventje en leuke stad, mooie plek voor de eerste fotoserie. De middag nuttig besteed om vervelend probleem in de autohelm besturing op te lossen. Leverde een heel tevreden zoon op omdat hij de oorzaak kon vinden en repareren! Op zijn succes trateer ik op een etentje. We belanden bij een Tai die ons werkelijk overdonderd qua smaak en service. En dat voor nog geen 25 euro.

Onderweg - Bob

Volgende dag weg, en de eerste dagen veel kunnen zeilen. Via een nacht aan een balletje naar het prachtige eiland Stojungfrun met houtgestookte sauna en heel oud visserskerkje. We weten het nog niet maar hebben een paar stevige tochten voor de boeg. Waarschijnlijk door hardere wind ten noorden van ons ontstaat de derde en vierde dag een nare golfslag. We vluchten Söderhamn in, prachtig beschutte haven met douche en een winkel met alle spullen voor het winterklaar maken van de motor. 

Kjacksörarna- Baldwin

De volgende dag breken we halverwege de tocht af naar ons lievelingshaven, Agön, en zoeken beschutting achter een nabij gelegen eilandje. Het is onverwacht rammen en stampen tegen 2-3 meter golven in en de bootsnelheid halveert regelmatig door de inkomende golven. Een vermoeiende tocht. M.n. Baldwin heeft er last van. Mijn zeebenen zijn onderhand behoorlijk ontwikkeld. Het voordeel is, we zijn vroeg vertrokken en komen begin van de middag aan. In de beschutting en in de zon is het heerlijk. We warmen op, komen bij en fotograferen de rest van de middag. En sluiten de dag af met een BBQ en houtvuur.




 

Kjacksörarna- Bob

De laatste etappe naar Hudiksval is lang. Gelukkig een rustige zee en genoeg wind om te zeilen. Hudiksval zijn we vorig jaar ook geweest. Het heeft een relatief grote wat ongezellige jachthaven met alle voorzieningen. Ik krijg 50% korting omdat het naseizoen is en de laatste dag hoef ik helemaal niet te betalen. We gaan weer uit eten en belanden weer bij een Tai, lekker maar niet zo lekker als de vorige. Op de boot napraten en de foto’s nog eens bekijken. Levert een heel tevreden gevoel op zo terug kijkend op deze week samen. Heerlijk om samen te doen en te beleven

. 

Trip:

15- 9  Verwaaid in Glälve – Mooi en leuk stadje. Vanaf zee zo’n 5 mijl landinwaards, zeer beschut.

16-9  Gälve                       -> Trödjefjärden 20 NM – Mooie baai of fjord met twee ankerballen en verder geen voorzieningen. Heel beschut.

17-9  Trödjefjärden        -> Sturjungfrun     27 NM – Een van de mooiste eilandjes met oude vissershaven, oud kerkje en sauna. Zeer goed beschut voor n,w en zuiderwind.

18-9  Sturjungfrun          -> Söderhamn    15 NM  - Söderhamn is grappig. Ligt 8 mijl naar binnen.  

19-9  Söderhamn             -> Kjacksörarna 17 NM  - Klein verlaten eilandje met goede aanlegplaats en alle basis voorzieningen. Goed beschut voor noord en oostenwind.

20-9   Kjacksörarna         -> Hudiksval        27 NM – Provinciestadje met grote, niet zo gezellige jachthaven. De gastvrije havenmeester maakt veel goed. Goede verbinding naar Arlanda vliegveld.

Helsinki - waterkant

Een flink eind gewandeld vandaag en foto’s gemaakt. Ik had een beeld/sfeer in gedachten hoe ik de waterkant van Helsinki wou fotograferen in een andere voor mij lastiger stijl. Weg van het stilistische gulden snede concept. Daar zitten er nog wel een paar van tussen. De meeste hebben een andere aanpak om de compactheid, drukte en vriendelijkheid van deze stad weer te geven. Een leuke middag gehad.

Deze foto’s lenen zich niet zo goed voor het kleine beeldscherm van een mobiel.

Het hoge noorden

Met Gerbrand tot het noordelijkste puntje van de Zweedse Baltische zee gevaren. In de week daaropvolgend in mijn eentje via eilandjes naar het oosten richting Finland gescharreld. Mijn eerste Finse haven was Kemi, daar een auto gehuurd en noord Finland en Noorwegen in getrokken. Na 3 dagen en 1200 kilometer op uiterst verlaten wegen door een bijna deprimerend en verlaten landschap gereden te hebben, de stad opgezocht en mijzelf verwend met 2 dagen in een mooi hotel in Torino.

Misschien is mijn oordeel over het landschap te hard. Het was grauw en regenachtig die dagen en je moet het gewoon niet alleen doen. De leegte is daar zo voelbaar en zichtbaar dat die ook bij mij naar binnen kroop. Veel vaste structuren heb ik niet meer in mijn leven. Ik kom steeds losser te staan. Dat bevalt me prima echter daar in het hoge noorden bekropen me de twijfels en zonder houvast best hevig. De midzomernachten zijn heel speciaal en bijzonder maar ook beetje saai en eentonig. Bottom-line blijft het gewoon licht. De eerste keer is het betoverend, na de tiende keer is dat er wel af. En als je alleen bent zonder mensen om je heen of stad in de buurt die je ritme bepalen maakt het niet meer uit wanneer je gaat slapen, auto rijden of varen. Tijd wordt vloeibaar en kunstmatig. 

Prachtige zonsondergangen bij helder weer, dat wel. Ze duren eindeloos en als dan de zon eindelijk onder is of bijna onder is begint de zonsopgang en die duurt ook weer eindeloos. Mijn lijf is een paar keer in de war geweest. Ik wil ’s nachts nog wel eens even wakker worden om een uur of 3. Als je dan je ogen opendoet en de zon schijnt vol naar binnen raakt je biologische klok behoorlijk van slag. Alles went natuurlijk en na een maand wist ik niet beter. Om vervolgens helemaal wakker te schrikken als je je ogen open doet en het helemaal donker is. Na twee maanden was donker uit mijn systeem verdwenen en angst aanjagend. Ben er nog nooit bang voor geweest, weer een ervaring rijker en meer begrip voor diegene die het wel zijn.

Vanaf Kemi gaat de tocht verder naar het zuiden langs de Finse kust met als doel Helsinki of zelfs Tallin. Voor de eerste etappe had ik Rob uitgenodigd. Bewust, Rob is een ervaren waddenzeiler en na bestudering van de kaarten was snel duidelijk dat het noordelijkste deel lastig zou worden. De Zweden hadden me al gewaarschuwd, de Finse kust is alleen maar rotsen. “Alsof jullie wat anders hebben” was mijn antwoord. Nu ik er gevaren heb begrijp ik hun opmerking wel. Ja, bij hun is het ook allemaal steen en rots, maar daartussen is er diep en ruim vaarwater. De noord Finse kust is veel ondieper en er liggen overál stenen. Met daartussen nauwe vaarwegen die voor de Swinde ook nog eens regelmatig te ondiep zijn. De vele eilanden zijn overwegend vlak en monotoon en weinig havens die geschikt waren en diep genoeg. Voor het eerst was voor 4 dagen eten aan boord onvoldoende. Uiteindelijk moeten improviseren met macaroni, gebakken uien en blikje vis als lunch.

De mensen zijn vreselijk aardig en open. Regelmatig ben ik spontaan aangesproken en je bent als Nederlands schip een unicum en men vindt het leuk dat je er bent. Meer dan der helft van de keren wordt onze vlag gezien als Frans of zelfs Duits. 

Vaarinformatie is niet makkelijk te vinden. Scheepvaartwinkels zijn er nauwelijks en internet is lastig vanwege het taal probleem en een andere structuur in de watersport. In Kemi ben ik alle bemande zeilboten langs gegaan om informatie te vragen. Uiterst behulpzaam allemaal. M.n. twee oude knakkers die allerlei oude zeekaarten opdoken om me van alles te tonen. Klein probleem was dat ze alleen Fins spraken en het regelmatig met elkaar oneens waren over diepte en aanvaarroutes.  Na drie kwartier en het afslaan van tientallen borrels is het me gelukt om vriendelijk afscheid te nemen. Ze hebben nog zeker een uur gezellig na geruzied.

Beste tip kwam van een Duitser die in Kemi woont en al jaren daar zeilt. Er is een mobile App gebaseerd op de officiële Finse nationale kaarten met een schat aan informatie over de havens en vaarroutes. Kosten 20 euro per jaar. Voor nog eens 20 euro koop je de informatie van de Finse scouting er bij die m.n. in zuid Finland heel veel kleinere haven in kaart heeft gebracht.

Samengevat is de kop van de Baltische golf een boeiend vaargebied voor een ieder die de ruimte wil en van rust houdt en de midzomernachten eens wil meemaken. Welgeteld ben ik gemiddeld per dag één varend bootje tegen gekomen. Alles mee tellend van roeiboot tot Ferry. Eindeloos veel eilandjes en aan de Zweedse kant is er voldoende ruim en diep water om te zeilen. Het noordelijke deel aan de Finse kant van Kemi tot Kokkola is minstens zo uitgestorven en veel lastiger te bevaren voor een kielboot. Een bijzonder gebied en de moeite waard voor mensen die van ruimte, rust, puzzelen en navigeren houden. Er zeker geen spijt van dat ik het bezocht heb. Warme herinneringen aan de vreselijk hartelijke en aardige mensen en dit lege en mystieke gebied heeft me niet onberoerd gelaten.