Thea 1 tot 7 juni 2021

Vol vertrouwen op pad.

Jaar twee van de corona perikelen. Vorig jaar was relatief eenvoudig. Het schip lag in Zweden en bleef in Zweden. Nu moest het van Åhus in Zeden via Denemarken en Duitsland naar Nederland. Met steeds wisselende maatregelen in de verschillende landen een puzzel van jewelste. En voor varend met een boot hadden de normale informatie sites geen antwoord. 

Uiteindelijk de Ambassades gebeld. Minder lange wachttijden en kundig personeel. Binnen vliegen op Kopenhagen en dan naar Zweden was de eerste hobbel om te nemen. Denemarken zat op slot zoals dat heette. Een van de weinige uitzonderingen was als de reden van je reis bezit was (zoals een huis). Een boot was ook goed. Dat de boot niet in Denemarken lag  stapte de dame politiek overheen door er geen antwoord op te geven. Als ik aan aankoopbewijs mee nam van het schip zou het goed komen.

Improviseren en doorwerken:-) 

 

 

En ik mocht iemand meenemen maar alleen uit de eerste of tweede graad. Thea was bereidt mee te helpen met opstarten en de gok te wagen. Onzekerheid omdat ook de regels voor het binnenkomen van Nederland doorlopend aan veranderingen onderhevig waren. En we de gok moesten nemen om de Deense wateren vanuit Zweden weer binnen te varen. Alsnog op stap.

 

 

Bye bye Åhus en op naar Denemarken.

Van alle papieren die we bij ons hadden: inentingen, corona testen, eigendomspapieren etc. werd bijna niets gecontroleerd door de Denen. De Zweedse douanebeamte bekeek ons paspoort en wapperde vrolijk met zijn hand toen hij de rest zag. Zonder enig probleem Zweden binnen.

In Åhus aangekomen stond de Swinde nog fier overeind. Weliswaar met veel groene aanslag en mos op het dek en de werf was mijn achtergelaten sleutel kwijt. Ingebroken op mijn eigen schip. De startaccu had het opgegeven tijdens de winder en de gastanks waren leeg. Ietwat behelpen. We hebben zelfs koffie gezet met warm water uit de boiler. Zonder (lauwe) koffie was het echt afzien geworden. Gas en nieuwe accu geregeld en het onderwaterschip in de antifouling gezet. Te water en optuigen. Na 3 dagen stevig doorwerken klaar voor vertrek. 

 

 

Samenvattend; een week lang prachtig weer met enkele dagen goede wind. Gezeild, gemotord en veel genoten. Het weer en de wind maakte het heel relaxed. Zo zijn we via Simrishamn, Ystad, Gislöv naar Klintholm gevaren. Eén dag voor de oversteek opende Denemarken de grenzen weer. Weer eens mazzel en een rustig gevoel voor Thea.

Thea mee op de Baltische zee | 3 - 9 augustus 2019 | Krookka -> Turku 150 Mijl

31 juli Vliegen naar Helsinki

Geen ruimbagage geboekt. Het was proppen in de kleine rugzak met draagstel omdat ik voor het varen met Bob ook een paar dagen ga lopen met Machiel. De al ingepakte mok moest weer uitgepakt en volgepropt met sokken en onderbroeken. Laagjes was het kledingadvies vanwege de kou, dat trok ik wegens ruimtegebrek  grotendeels aan, wat best warm was. Op Schiphol werd ik bijna tot op het bot gefouilleerd, onder mn BH-band, overal, rugzak 2 x door de scanner. Wat zochten ze? Die mok? 

Reizen als bijna dove is geen makkie, Fins kun je niet lezen, Engels spreken ze wel maar met accent en omgevingsgeluid op het vliegveld en op straat versta ik het antwoord niet. Een goede voorbereiding is het halve werk wat Machiel , heel lief, grotendeels voor zijn rekening nam. Kaartjes voor de trein en metro vooraf geboekt. Ruime overstaptijd gepland. Da

t geeft rust en waar handig in- en uitstapplekken op Google-Earth verkend.

Met Machiel vanuit een hotel in Tampere met een huurauto twee natuurgebieden bezocht en prachtige, soms heel ruige, stukken gelopen. Een aanbeveling voor wie van lopen, natuur en rust houdt . Heerlijk zo met mn zoon op pad maar daar gaat het hier verder niet over.

Het was een puzzel hoe ik op een zaterdag  in de haven in Krookka kon komen. De bus, met overstap kwam er tot zo’n 10 km vandaan. Bob zou me komen halen met een taxi en voor de zekerheid moest ik me vindbaar maken via google-maps, big brother is watching you.  Ik stapte uit in de middle-of nowere, draaide me om en er staat ineens een rode auto naast me waarin een vent met zonnebril me breed grijnzend aankijkt; Bob. Een snelle begroeting, de meter tikt en op naar de haven. Mooi plekje en gelijk genoten van een uitgebreid visbuffet in het bijna lege restaurant. 

Opvallend was een bouwsel wat aangaf wat ‘de reizende rotsen’ inhield. Het bovenste latje is de stand van het water tov het land in 1300, de onderste in 1900. Ieder jaar komt de kust verder omhoog na de enorme druk in de ijstijd en nog steeds. Wij kennen alleen de strijd tegen het opkomende water en indalende land. Onvoorstelbaar dit maar het gaat onderwater ook door dus de diepte is hier en daar een aardig probleem met de flinke kiel van de Swinde.

In de 5 dagen dat ik mee zal varen proberen we in Turku te komen omdat vertrek daar het handigst is. Een flink stuk, dus de eerste dag staat al 50 mijl in de planning naar Luvia. Prima weer maar koude N-wind, ongunstig om vaart te maken dus deels alleen motor en motorsail. In Luvia heb ik voor het eerst een bol aan de haak geslagen. Op het terras uit de wind en in de zon een lekker ijsje gescoord en ’s avonds ouderwets aardappels, spruiten en gehakt. Heerlijk na de kou van die dag.

De volgende dag staan er wel 60 mijl in de planning. Bijtijds op. Ochtendmist met een prachtig zonnetje erbij. Uitvarend, scharrelend tussen de eilanden en rotsen naar open zee, bleek de mist toch wel zeer aanwezig. Turen naar een boei die ergens zou moeten zijn. Ineens zagen we een heel eigenaardig fascinerend verschijnsel. Een soort mistboog met aan begin en eind wat regenboogkleuren, ontstaan door de zon achter ons, weerkaatst op het water. Nog nooit gezien.  Het turen erin naar een boei werkte gewoon hallucinerend, ik zag boeien  en ineens niet die er soms wel waren en soms niet.  Op het open water trok de mist geleidelijk op. Voelde als op wintersport, alles aan, koude wind en insmeren tegen de felle zon.  Flink doorgekacheld.  Van verre zagen we ons doel, Isokari. Een eiland met pilots ( gidsen) een eind buiten de kust met de vele eilandjes. Gespannen of er een plekje zou zijn want na die lange tocht was doorvaren geen optie, te laat, te moe, te rillerig.  Het lukte.

Prachtig eiland, Isokari.  Met een haventoilet met uit- en inzicht. Beiden hebben we er rondgedwaald,. Volop genoten van de rust, mooie begroeiing, en aparte sfeer. Zwarte meerkoeten  visten rond de boot en aten hun vangst op de rotsen, onhandig flappend met hun rode poten.  Veel foto’s gemaakt.

Eigenlijk jammer om alweer weg te gaan maar er is regen en onweer voorspeld en we moeten nog een eind. Die voorspelde werd bijgesteld en het werd prachtig weer, nog lekker gezeild. De volgende dagen  zagen we wel wat voorspeld was. Soms reuze spannend als je donkergrijze wolkenmassa’s boven zee zag verschijnen, vaak pakten de wolken samen boven land, hier en daar een flits. Wij hielden wij het zo goed als droog.  Richting Turku  zag je meer bebouwing, overal zomer huisjes op de eilanden soms bizar tegen de rotsen aangeplakt en dichter bij Turku grote gekleurde houten panden met aan het water een soort miniversie, als botenhuis of sauna. Na het aanleggen barste de buien los.

En dan lig je ineens in een drukke haven in de stad en moet ik weer afscheid nemen. Van het mooie Finland waar ik 46 jr niet geweest was, het water, het  varen en Bob. We hebben veel met elkaar gesproken.  Beiden zijn we de afgelopen jaren veranderd. Bob wordt steeds relaxter, socialer  en opener naar andere mensen. Zegt verbaasd, ‘mensen spreken me gewoon eerder aan’.  Dat straalt hij uit, zo mooi om te zien. Gewoon op iedereen afstappen, voor het leuke en misschien hebben ze advies. Ik ben het omgekeerde gaan doen omdat gesprekken vaak enorm vermoeiend zijn en kijk eerder weg. Beiden denken we na over hoe we verder willen. Bob omdat hij steeds losser komt te staan van het leven in Bilthoven en contacten daar. Verder zeilen, meer vastigheid in Nederland zoeken en hoe en waar en met wat, vrijwilligerswerk? Voor mij ligt er al veel vast maar komend jaar stopt ergens mijn werk en misschien hoor ik met een CI weer veel beter. Wat doe ik dan met mijn tijd en energie? Heerlijk om er samen over te bomen, dat zetten we deze winter zeker voort.

Traject;

     Krokka -> Laitakari (prachtig eilandje, echt de moeite waard) 40 Mijl
     Laitakari -> Isokari 55 Mijl
     Isokari -> Norrby   27 Mijl
     Norrby -> Turku    23 Mijl
    

Isokari

Isokari

Isokari

Met Thea (14 juli – 23 juli van Karskrona naar Oskarshamn ong. 100 Nm)

Thea heeft al een mooi reisverslag geschreven. Bijgevoegd de kaart met het traject wat we gevaren hebben. Wel een bijzondere ervaring. We hebben, zoals Thea aan aangaf, sinds we uit huis zijn nog nooit zolang samen opgetrokken. Maaike en Frans had ik uitgenodigd mee te zeilen en vond dat ik Thea ook moest polsen. Door haar doofheid wordt haar wereld steeds kleiner en complexer. En een dove geleide hond helpt niet op een boot. Verrast dat ze er wel zin in had zijn we de puzzel gaan oplossen. Hoe zeil je met iemand die (bijna) doof is? 

Ik heb me verdiept in gebarentaal. Niet zozeer in de specifieke gebaren, gaande weg wel een aantal geleerd. Maar heb geleerd dat in het omgaan met slechthorenden je heel veel kunt doen zonder ook maar één gebaar te leren. Zorgen dat je het licht op je gezicht valt, altijd aankijken, snor kort houden, duidelijke mimiek, goed articuleren en heldere korte zinnen. (Het meeste helpt overigens ook bij mensen die wel kunnen horen maar slecht luisteren.) Thea moet het hebben van een beetje horen, liplezen, overige informatie, logisch nadenken en gissen. Ze is praktisch ingesteld en benaderd haar handicap zonder gene, dat helpt enorm.

Mörbylänga zweden

Daardoor ging het zeilen, boot handeling en aan en afmeren verrassend gemakkelijk.  Bij echt lastige momenten had ik een draadloze microfoon samenwerkend met haar gehoorapparaten. Zwaar vermoeiend voor haar maar een paar uur per dag ging dat prima. Leverde komische situaties op. Thea op de voorpunt aangesproken door een behulpzame Zweed waar ze niets van verstond en ik moest doorgeven wat er gezegd werd. Gemerkt dat de verwarring alleen maar groter wordt als je wijst op een microfoon die om je nek hangt.  

Ook gemerkt als je zo slecht hoort alle finesses uit de communicatie verdwijnt. Geen grappen, geen emotie, geen snelle wisselingen maar back to de basics. Alleen onder gunstige omstandigheden hebben we soepel en inhoudelijk met elkaar kunnen praten. Wat een K handicap.

Het was een prima week, veel geleerd. Fijn om zo intensief met elkaar op te trekken. Leuke tochten, leuke havens en lekker kunnen zeilen.  En natuurlijk niet vergeten de eerste overnachting op het anker in de scheren.

Een week meereizen met mn broertje Bob,

Het had wat voeten in de aarde voordat we de beslissing namen samen een weekje te gaan zeilen, want hoe doe je dat als ik niet hoor wat er moet gebeuren en reizen als je te weinig verstaat. Een goede voorbereiding is het halve werk. Een simpele reis met vliegtuig en 1 aansluitende trein met een haven aan het station moest kunnen en Bob verdiepte zich in een gebarenboek. Dat er ineens een stuk spoor uit lag op de heenweg en er tussendoor gebust moest worden en op de terugweg ineens een trein verwisseld moest worden bleek allemaal overkomelijk. Dat we de laatste jaren niet langer dan een middag of avond samen opgetrokken hebben en nu een week lang 24 uur per dag op een boot zaten was een dubbele uitdaging.

In Karlskrona stapte ik pal voor z’n neus uit de trein, prachtig weer, lekker onthaal met smörrebröd. Karlskrona is een mooi stadje dus ’s avonds op pad en onze eerste spraakverwarring. ‘Zullen we naar het centrum?’ ‘ Nee ik wil niet slenteren, gewoon doorlopen’. 

Ondanks de vermoeiende reis besloten we de volgende dag gewoon te vertrekken. Veel te warm om in de haven te liggen en rond te lopen. Wel inkopen doen en even langs de apotheek omdat broerlief koffiedik over z’n hand kreeg. Zag er beroerd uit maar het verdovende zalfje hielp wonderbaarlijk. Heerlijk rustig kachelen op de motor tussen de scheren. Een lage brug ( het leek echt of de mast er zo afgevaren werd )en smalle doorgangen. Bob keek bijna scheel met een oog op de dieptemeter en eentje op de uitgezette koers. Een heel mooie en relaxte tocht die eindigde in Sandhamn net om de hoek aan de oostkust van Zweden. Leuk haventje met een allervriendelijkste havenmeester en een echt havenkroegje. Zoals op veel kleine havens ontvingen ze ook campers. De visserskotten werden verbouwd tot vakantiehuisjes ( te gekke plek voor wie eens wil) en ook hier deden de Polen daarbij goede dienst.

Na dit kalme dagje werd het tijd voor wat meer spanning. De wind trok aan. Op naar Öland. Zwemvasten aan, strak aan de wind in een flinke vaart maar met een vervelende golfslag. Op zeeziekte was ik voorbereid na de nodige ervaringen en had tijdig een pil op. Dat ging maar na een uurtje werd ik gaandeweg brak. Het werd lunchtijd maar dat moest Bob regelen want de kajuit in was geen optie. Ik knabbelde wat aan een appeltje.  Na 3 uur werd het tijd voor een tweede pil. Die had geen tijd meer om z’n werk te doen. Werd nog even getipt om over te schakelen naar de lage kant, bleef de boot schoon.  Brak was ik vaker, nog nooit gekotst tijdens een zeiltocht. Was na de lange tocht toch wel blij dat we in Grünhägen aan wal lagen al was het laatste stuk wat kalmer. En heel goed geslapen!!

De bedoeling was heen en weer tussen het vaste land en het eiland maar de havens aan land hadden alleen boeien en daar hadden we geen ervaring mee en spullen voor. Dus werd het Mörbylänga op Öland. Leuk klein plaatsje. De havenmeester zei dat er de volgende 2 dagen een echt jaarfeest was met producten uit de buurt en dat we beslist moeten gaan kijken. Ze was niet de enige met dat advies. Men leek gewoon opgewonden over wat komen ging. Rond de haven werd er vanalles in stelling gebracht. Roodwitte linten voor een stuk waar landbouwmachines kwamen, een podium voor huldiging. Leegstaande pakhuizen deden dienst als activiteitenruimten. We hebben er heerlijk gezwommen en ieder voor zich een eind gelopen. En ik heb voor de tweede keer gekookt, krijg ik thuis nauwelijks de kans voor :-).

De volgende dag startte alles al vlot, een leuke markt waar we wat inkopen deden en een rommelmarkt. De gemoedelijke feestelijke sfeer hebben we een tijdje opgesnoven en een soort kipburger gegeten van de plaatselijke kippenfarm. Daarna  zouden we vanwege weinig wind de oversteek op de motor naar Kalmar doen. Dat werd toch nog een lekker stukje zeilen toen de wind aantrok.  Kalmar is groot, een drukke haven met veel boeien en een zeilshop waar je zo’n mooie boeienhaak kunt kopen en boeken over de scherenkust. Maar ja, eerst aan wal zien te komen. De havenmeester kwam ons al in een bootje tegemoet en wees op een mooie boei.  Toen Bob aangaf daar geen ervaring mee te hebben werden we naar een plek geloodst pal voor de kroeg. Mooier konden we het niet hebben. Na z’n zakken leeggeschut te hebben had Bob in een mum van tijd een boeienhaak + demo en een dik  Zweeds boek over de scheren tot Stockholm.  Niet alleen wij vonden het plekje bij de kroeg prima, ’s avonds zagen we een egel z’n ronde maken langs de rand van het terras waar vast kruimels heen geveegd waren. Geen bomen, geen bladerenhopen, geen egel omgeving maar onder het terras een prima schuilplaats en iedere avond voedsel voor de deur.

Het aanvankelijke plan om een dag in Kalmar te blijven en een vlieger te kopen ( wil ik altijd nog eens doen) schoven we opzij. Echt veel te heet. De scheren waren een uitstekend alternatief. Het werd flink kruisen wat me  weer het echte zeilmaat gevoel gaf. Werk aan de winkel. Het was rustig water maar de Swinde gaat dan aan de wind als een speer. Bob had net aangegeven zo overstag te moeten toen ik ineens iets ondefinieerbaars uit het water zag steken. De kont van een grote vogel?? Het beweegt niet en ineens kwam het besef… we moeten overstag vanwege alle ondiepten en onder water zit hier steen. BOB EEN ROTS!!! Te laat, hij kon geen kant meer op en we voeren vlak langszij en ineens zag ik het. Onverstoorbaar lag een zeehond daar met z’n ogen dicht, zn neus in de zon, zn lippen leken getuit. Geen enkele beweging. We kruisten er precies omheen met de adrenaline tot in onze kruin. De eerste en enige zeehond die ik hier zag heeft me de stuipen op het lijf gejaagd en Bob ook.  We vonden de ingang voor een mooie ankerplek in de scheren maar dat betekende wel bijna een uur rustig en beheerst op de motor tuffen. Eerst liggen ze onder water, dan zie je het er ook boven. Ik stond het laatste stuk voorop om te zien of het goed ging maar het water was te donker.  We kwamen op een mooie stille plek en waren rozig van de wind en de lange tocht. Het was zo stil dat het voor mij optimaal was om te verstaan. Terwijl de zon onderging hebben we gepraat over de gevolgen ervan die Bob ook ervaren had. Niet even snel sparren, niet lachend iets vertellen, altijd rustig praten omdat te veel emotie het onverstaanbaar maakt. Ik ben er al wel aan gewend maar ook voor de ander is dat een beperking of verlies zo je wil. We hebben de zon onder zien gaan, het was een geweldig mooie avond.

En zo kwam de laatste tocht aan bod. Op naar Oskarshamn. Eerst weer uit de scheren scharrelen. De wind was gedraaid, veel was het niet.  Het was echt bloedheet dus Bob zetten z’n tentje over de giek wat een beetje schaduw gaf en lekker doorblies. Aan het roer verbrandde je makkelijk. Toch een tijdje de Genua gezet en gedobberd. Op het water is het beter dan in de haven. Daar werden we opgewacht door een overduidelijk zwangere havenmeester die ons na wat geharrewar een prima plek wees en vriendelijk hielp met afmeren. Aardige mensen die Zweden en heel wat minder terughoudend dan ik zo’n 15 jaar geleden wel in het binnenland heb meegemaakt.  Met een ijsje en biertje sloten we de zeiltocht af.  Lopens Oskarsmamn nog even verkend met op de rotsen nog een straatje met oude vissershuisjes in allerlei kleuren. De bus vertrok de volgende dag vlakbij, naar het station Kalmar.

Het was een fantastische week. Echt het gevoel gehad weer eens gezeild te hebben  en er gaandeweg weer een beetje   in thuis geraakt. Het gevoel van Scandinavie weer geproefd. De rust, de basic maar mooie vormgegeven huizen, de kleuren, geen bombarie, geen drukte, geen geschreeuw. En dan wij tweeën op die boot. Dat was even zoeken en voegen maar ging uitstekend. Af en toe even je eigen gang op een wandeling, ruimte geven voor elkaars behoeften. De gedeelde ervaringen met een beperking, grenzen moeten stellen maar jezelf ook uit willen dagen geeft herkenning en openheid. En daar bovenop hebben we gewoon een sterke familieband. We flikken het dan toch maar mooi, na al die jaren een week samen met een fantastische ervaring tijdens Bobs reis.