Een stukje solo

 

Baldwin en Roos zijn vertrokken en over een week komt Mirli. Mijn plan is om van Docksta naar Örnsköldsvik te varen met één tussenstop. Alle ruimte en tijd ook om te werken aan een lange kluslijst. Veel kleine dingetjes en een paar grote die nog moeten gebeuren om het schip helemaal klaar te hebben voor de reis.

Eerste dag blijven liggen in Docksta, paar wassen gedraaid en inkopen gedaan. Er wordt veel wind en regen voorspeld dus een beschut haventje opgezocht. Köpmankolmen leek me een mooie beschut haventje met alle voorzieningen om een paar dagen te blijven liggen. Als havendiepte wordt 2,5 meter aangegeven. Niet dus, bij het binnenvaren loop ik vast. Een paar vergeefse pogingen gedaan, meer naar stuurboord en meer naar bakboord. Achteruit terug dus.

En dan slaat de motor af met de wind van achteren. Veel tijd en keus was er niet. Genua bijgezet en kruisend weg van de kant. Als ik het schip net gekeerd heb gaat het brandalarm af. Het is kiezen tussen kijken wat er brand en op de kant gezet worden of eerst ruimer water opzoeken. Voor het laatste gekozen, relaxed zeilen was het niet. Er was veel rook rondom de motor maar geen vuur. Zaakje doorgelucht en het alarm stopte.

Ik zag hier en daar wel wat mensen op de kant en elke Zweed heeft hier wel een bootje. Via de misthoorn/megafoon gemeld dat ik motorpech had en of iemand me kon helpen. In de hoop dat lokaal iemand zou weten waar het diep genoeg was om aan te leggen. En zowaar kwam er een bootje die begeleide. Echter ik liep weer vast, te ondiep.

En toen verscheen de eerste brandweerauto. Kennelijk had iemand 112 gebeld. Tegen de tijd dat ik via een werplijn door een paar stevige brandweermannen naar de kant was getrokken en aangemeerd was stonden er drie brandweerauto’s, twee auto’s met reddingsbootjes, een ambulance en kwam er nog een reddingsboot aanvaren.  Allemaal hele vriendelijk mensen.

De coördinator heeft me naar een dieselmonteur gebracht. Hij nam zijn telefoon niet op. Het was zaterdag middag dus het kon zijn dat die dronken is werd gegrapt. Dat was die gelukkig niet. Had 20 seconden nodig om het probleem te vinden en 2 minuten om het te verhelpen. Een losgetrild dieselfilter en de rook was verdampte diesel olie. Samen met hem nogmaals geprobeerd de haven in te komen. Uiteindelijk een plekje bij een restaurant gevonden waar ik prima kon liggen. Zonder hulp was me dat nooit gelukt. Eind goed al goed.

Dagje blijven liggen vanwege de harde wind en heel veel regen.   En toen een prachtige tocht door het gebied van de Hoge Kusten naar Örnsköldsvik en naar mij lief. 

 

Solo 21 – 26 augustus 2020

Mooi voorbeeld van de scheren met eindeloos 
veel eilandjes en rotsen boven en onderwater.

Weer een stuk solo. De eerste keren vond ik het heel spannend alleen de zee op te gaan. Onderhand ben ik vertrouwd en op mijn gemak met mijn boot en de Baltische zee. Voor de voorbereiding neem ik wel meer tijd. De route in de plotter zetten, koffie voor de hele reis maken en wat te eten klaar leggen. En natuurlijk reddingsvest aan en de veiligheidslijn voor het grijpen op het brugdek. En ik neem iets minder risico met weer en wind.

Gelukkig is het hier veel rustiger op het water wat de ruimte en tijd geeft om naar binnen te gaan voor b.v. een toiletbezoek terwijl de boot doorvaart op de autohelm. In het scherengebieden is het oppassen voor alle eilandjes en rotsen, vooral als ze vlak onder het wateroppervlakte liggen. Open zee is simpeler en soms zo eenvoudig dat ik een boek zit te lezen op het brugdek of kleine klusjes aan de boot doe. Maar vaker staar ik over het water, geniet van de steeds veranderende luchten en zit  wat mijmeren. Zo glijden de uren en mijlen voorbij. 

De coast guard kwam langs.Kwartiertje gebabbeld
 over waar is was geweest en hoe ik het zeilen in Zweden vond.
Vroeg of ze nog wat moesten controleren maar dat was niet nodig.

Deze keer zijn het vier tochten achterelkaar van 5 tot 6 uur varen. Niet jagen en niet teuten is het adagio. Åhus is nog een heel eind. Marvin stapt straks op voor het laatste stuk en het is fijn als we dan ook de ruimte hebben voor een dagje ergens te blijven hangen. En er kan ook maar zo nog een verwaaidag  komen. Hoewel Marvin en ik samen blaas je niet zo snel van het water af. 

Zomaar een plaatje vanaf een ankerplek.

De route zuidwaarts.

Solo 29 – juli tot 7 augustus 2020

Gåvle -> Norrtälje 120 NM

Het late vertrek door Corona maakte het duidelijk dat in één jaar terugvaren vanuit Borka naar Nederland onmogelijk was. Geheel onmogelijk natuurlijk niet maar om in oktober-november door de Duitse bocht te moeten zag ik niet zitten. Nog naast het te verwachten slechte weer. Åhus als einddoel dus. Opstappers waren gepland met als laatste Marvin tot 4 september. 
 

 

Niet jagen maar ook niet dralen. Vroeg vertrokken uit Gåvle naar Ängskärsklubb. Flinke tocht dat wel maar er werd weer eens slecht weer voorspeld. Er is een stevige betonnen stijger en ik maakte de fout om aan de noordkant af te meren. Toen de wind ’s nachts aanwakkerde was het te laat om de boot nog te verhalen (omleggen) naar de zuidkant. Hele nacht liggen rammen tegen de kade met duidelijke spoten op de huid van de boot. Bijbootje gepakt, diep ademhalen en een dag schuren en poetsen.  

Bijbootje gepakt, diep ademhalen en een dag schuren en poetsen. 

In de daaropvolgende dagen regelmatig het bos in voor de bessen voor mijn ontbijt. Het voordeel als je wat later in het seizoen bent.

Via Grisslehamn, ook een bekende haven, zowel met Maaike op de heenreis geweest als op de terugreis vanuit Finland, door richting Norrtälje. Onderweg daar naartoe nog bij twee eilandjes geankerd. Wat is het toch een mooi land om te varen.

Grisslehamn

7 Augustus in Norrtälje aangekomen. Weer een van mijn favoriete stadjes. De haven heeft een sauna, prachtig uitzicht en is op loopafstand van het centrum via een mooi park. Nog een dag voordat Marianne opstapt om de was te doen, inkopen en wat foto’s te maken. 

Norrtälje

De cirkel wordt rond - solo | 8 september 2019 | Finland -> Zweden 35 Nm

8 September, solo de oversteek van Finland naar Grisslehamn in Zweden. Daarmee is de Botnische golf gerond en de cirkel gesloten. Een mijlpaal in deze reis en extra speciaal omdat ik deze tocht alleen doe. Op een gladde zee met een zacht winde alle tijd om terug te kijken op deze reis en na te denken over de toekomst.

Achter me Finland met haar midzomernachten, eindeloze kust, duizenden eilandjes en vreselijk aardige mensen. Mooie tijd gehad in Finland, memorabele  tochten van verstild en relaxed tot hard aan de wind en distress. Kijk er met heel veel plezier op terug. Het was prachtig en het is goed zo. Zeilend is het een definitief afscheid. 

Volgende week stapt Baldwin op en gaan we richting Borka Brygga. Cees zeilt daarna nog een week mee en helpt het schip winterklaar te maken. De Swinde overwintert in Borka, mijn thuis haven in Zweden. Mooie haven met leuke zeilvereniging en Gunter, de havenmeester, is altijd zeer behulpzaam. Hij heeft mij al gebeld om te zeggen dat ik welkom ben.

Ik had me voorgenomen om rond deze tijd een besluit te nemen over het komend jaar, en hoe verder. Er zijn grofweg de volgende opties voor 2020. Blijven zeilen op de Baltische zee, koers zetten naar de westkust van Zweden en Noorwegen, het schip verkopen in Zweden of terug zeilen naar Nederland.

Blijven zeilen op de Baltische zee? Het is werkelijk een prachtig vaargebied en ik ben er aan verknocht geraakt, zowel aan de landen als aan de mensen. De rust, de eenvoud en weidsheid, warmte en gastvrijheid hebben me geraakt en veranderd. Het eindeloos dwalen op deze wateren en tussen de eilanden was genieten en louterend. Het heeft me dichter bij mijzelf gebracht en tegelijkertijd meer naar buiten gericht, meer gericht op menselijk contact. Er komt nog een blog over hoe het reizen mij veranderd heeft.
Maar eerlijk is eerlijk na 50.000 eilandjes, 200 kleine haventjes en bijna even zovele sauna’s is het genoeg. Hoeveel ik er ook van genoten heb en hoeveel het me gebracht heeft, rond blijven zeilen op de Baltische zee gaat het niet worden.

Dan koers zetten naar de westkust van Zweden en Noorwegen? Dat zou een tocht worden van een jaar of 2 in een vergelijkbare vorm als afgelopen jaren. De zomer maanden zeilen en het schip voor de winter achter laten in Zweden of Noorwegen. Uitdagend maar de drive heb ik niet op dit moment. Bij aanvang van deze reis was het plan om 2 jaar te reizen, zijn 3 prachtige jaren geworden.  En dat voelt als genoeg (voorlopig). Mijn basis thuis wordt steeds dunner, mijn mailbox leger en telefoontjes zeldzamer. Ik ben alleen in de winter in Nederland en dat wordt door velen gezien als een wachten op de zomer om weer weg te gaan. Veel zaken zijn moeilijk vorm te geven omdat ik er telkens 5 maanden tussenuit ben en met voorbereiding en afronding zeg maar gewoon een half jaar. Voor werk is het onhandig, of dat nu betaald of onbetaald is. En dat geldt voor veel meer zaken die op mijn wensenlijstje zijn gekomen, ook daarover later.

Dus de Swinde hier te koop zetten. Twee jaar geleden was dat een serieuze optie. Ook een beetje met de hoop dat een Zweeds schip in Zweedse wateren makkelijker verkoopt. Echter ik wil nog geen afstand doen van het schip. Ben er ernstig aan verknocht geraakt. Hoewel ik het indertijd gekocht heb specifiek voor deze reis en er niet ‘verliefd’ op was. Na de prachtige klassieke Morning Cloud was het onmogelijk om een even mooi schip te kopen met de eisen waaraan het moest voldoen. Hanteerbaar, alleen te zeilen en met een grote gastenkooi voor alle meevarenden. Een werkschip heb ik het wel genoemd. Maar ben er mee vergroeid en kan er mee lezen en schrijven. Het is een plezier om mee te varen en snel, bijna dartel, onder zeil. Degelijk, goed gebouwd en erg gezellig binnen. Kortom ze wordt mooi niet te koop gezet.

Terug naar Nederland dus!  Volgend jaar ga ik het ophalen. Een reis van zo’n 1000 mijl moet in ruim twee maanden kunnen. Een aantal trajecten tempo maken. En voor het prachtige scheren gebied bij Stockholm wil ik meer tijd nemen. Vervolgens een keuze maken tussen een route door Denemarken of de oversteek naar Polen maken en langs de noord Duitse kust dwalen. E.e.a. in overleg met de mensen die zin hebben om mee te varen. Een mooie tocht waar ik nu al naar uitkijk. Vervolgens een jaartje de Nederlandse wateren en als het weer begint te kriebelen, en dat kan maar zo, trekt Schotland me meer dan Noorwegen. Mooie vooruitzichten toch!

Met deze gedachten ben ik halverwege de oversteek en komt Zweden in zicht. Even concentreren op de shipping-lane die er midden tussendoor loopt. Altijd een bloedhekel aan gehad, shipping-lanes, grote schepen die ook nog eens snel varen. AIS maakt het me gemakkelijker. Op mijn  plotter kan ik ze zien varen inclusief koers en snelheid. Gaatje zoeken om er tussendoor te prikken en verder. Nog vier uur varen naar Zweden, alle tijd om er naar uit te kijken.  Na 4 maanden een bekende kust, ken de havens en de mensen. Beetje thuiskomen, zo voelt het, lekker en relaxed.

Solo Scheren 22 juli - 29 Juli

Een week alleen en verder de scheren in. Al een keer overnacht als voorproefje met Thea en nu een hele week de tijd. Ruim inkopen gedaan voor de komende dagen. Ik verwacht niet veel supermarkten tegen te komen. In de komende week zal ik één keer aan vaste wal liggen om inkopen te doen. Aanleggen, inkopen en weer weg wezen, scharrelen tussen de eilanden.

De eerste dag liggen ze zo dicht bij elkaar dat het lijkt alsof je op rivieren vaart  die door een bos stromen. Verder naar buiten, naar zee, zie de eilandjes los van elkaar komen met meer en meer water ertussen. Uiteindelijk vaar je bijna op open zee met hier en daar een eilandje of een rosblok wat nog net boven water uitsteekt. 

Om de plaatsen aan te lopen moet je meestal mijlen naar binnen. Op de eilandjes staan soms huizen of vakantie woningen maar de meeste zijn onbewoond. Verder naar het noorden waar ik met Marvin ga varen, voor Stockholm, is er veel meer bebouwing en is het een stuk drukker. Nog verder noordelijk vind je prachtige oude kleine vissersdorpjes met kleine haventjes. 

Terug naar het gebied waar ik nu vaar. De natuur is groots en de stilte en verlatenheid enorm. De eerste dagen niemand gezien, voelde me bijna alleen op de wereld, fascinerend. Die dagen alleen maar gevaren en geankerd. Met het rubberbootje naar de kant geroeid om te klauteren en foto’s te maken. Het is zo droog dit jaar dat het rendier mos knispert onder je voeten en er al herfstkleuren zijn. Er staat al een foto impressie op het blog. De kleuren spatten er af.

Varen en zeilen is een belevenis. En een goede kaartplotter een must. Tussen de honderden eilandjes waar je tussen vaart zijn wel een soort van routes aangegeven, meestal de meest efficiënte manier om er tussendoor te komen. Daar waar het heel smal of complex wordt staat een enkele boei. Om te  zeilen en al helemaal alleen is een goede planning en geplotte route noodzakelijk. Ben één keer verrast  door een snel aantrekkend wind, en dan loopt de Swinde hard. Werd nog best spannend omdat ik niet snel voldoende vrij vaarwater kon vinden om zeil weg te nemen.

Er zijn prachtige boeken met uitstekende beschrijvingen van ankerplekken en haventjes. En die zijn er veel. Het boek wat de zuidwestkust van Zweden afdekt tot aan Stockholm beschrijft 375 plekken met zeer gedetailleerde kaarten en luchtfoto’s. De boeken zijn niet goedkoop maar het geld meer dan waard. Dat ze alleen in het Zweeds zijn is jammer echter een rots is een rots en ze worden duidelijk aangegeven.

Over rotsen gesproken, ze grossieren er hier in. Zolang ze boven water uitsteken vind ik het prima. Heel veel zitten onder water op een diepte die onprettig is voor de Swinde. In het begin was ik er benauwd voor en onder volle vaart wil je er ook niet op lopen. Scharrelen naar een ankerplek heb ik ze een aantal keer geraakt. Klinkt best wel indrukwekkend. Uit het water getakeld voor de winterplek blijkt de kiel een paar butsjes te hebben, niets om je zorgen over te maken.

Tegen het eind van de week ben ik weer toe aan menselijk contact en zoek een haventje op aan de buitenrand van de scheren. Een met goed uitzicht op de zee. De bloedmaan komt vannacht op. En veel mensen zitten ’s avonds op de rotsen. Na twee uur wachten en geen maan geven de meesten het op. Kennis gemaakt met twee Duitse dames die rondzeilen en het wordt erg gezellig in de kuip van de Swinde. Pas om ½ 12 uur zien we de donker rode maan. 

De dames liggen noodgedwongen afgemeerd langzij de Swinde. De kustwacht heeft de halve kade geclaimd omdat er een Japans vrachtschip voor de kust op de rotsen is gelopen. Lading tien duizenden auto’s en het schip is splinter nieuw.  Iedereen praat er over en er is ramptoerisme met verrekijkers, handdoeken en zwemkleding want het is nog steeds bloed heet. Mijn 500 mm uitgegraven voor wat foto’s.