Swinde: 2026

Baldwin en Roos zijn vertrokken en over een week komt Mirli. Mijn plan is om van Docksta naar Örnsköldsvik te varen met één tussenstop. Alle ruimte en tijd ook om te werken aan een lange kluslijst. Veel kleine dingetjes en een paar grote die nog moeten gebeuren om het schip helemaal klaar te hebben voor de reis.

Eerste dag blijven liggen in Docksta, paar wassen gedraaid en inkopen gedaan. Er wordt veel wind en regen voorspeld dus een beschut haventje opgezocht. Köpmankolmen leek me een mooie beschut haventje met alle voorzieningen om een paar dagen te blijven liggen. Als havendiepte wordt 2,5 meter aangegeven. Niet dus, bij het binnenvaren loop ik vast. Een paar vergeefse pogingen gedaan, meer naar stuurboord en meer naar bakboord. Achteruit terug dus.

En dan slaat de motor af met de wind van achteren. Veel tijd en keus was er niet. Genua bijgezet en kruisend weg van de kant. Als ik het schip net gekeerd heb gaat het brandalarm af. Het is kiezen tussen kijken wat er brand en op de kant gezet worden of eerst ruimer water opzoeken. Voor het laatste gekozen, relaxed zeilen was het niet. Er was veel rook rondom de motor maar geen vuur. Zaakje doorgelucht en het alarm stopte.

Ik zag hier en daar wel wat mensen op de kant en elke Zweed heeft hier wel een bootje. Via de misthoorn/megafoon gemeld dat ik motorpech had en of iemand me kon helpen. In de hoop dat lokaal iemand zou weten waar het diep genoeg was om aan te leggen. En zowaar kwam er een bootje die begeleide. Echter ik liep weer vast, te ondiep.

En toen verscheen de eerste brandweerauto. Kennelijk had iemand 112 gebeld. Tegen de tijd dat ik via een werplijn door een paar stevige brandweermannen naar de kant was getrokken en aangemeerd was stonden er drie brandweerauto’s, twee auto’s met reddingsbootjes, een ambulance en kwam er nog een reddingsboot aanvaren. Allemaal hele vriendelijk mensen.

De coördinator heeft me naar een dieselmonteur gebracht. Hij nam zijn telefoon niet op. Het was zaterdag middag dus het kon zijn dat die dronken is werd gegrapt. Dat was die gelukkig niet. Had 20 seconden nodig om het probleem te vinden en 2 minuten om het te verhelpen. Een losgetrild dieselfilter en de rook was verdampte diesel olie. Samen met hem nogmaals geprobeerd de haven in te komen. Uiteindelijk een plekje bij een restaurant gevonden waar ik prima kon liggen. Zonder hulp was me dat nooit gelukt. Eind goed al goed.

Dagje blijven liggen vanwege de harde wind en heel veel regen. En toen een prachtige tocht door het gebied van de Hoge Kusten naar Örnsköldsvik en naar mij lief.

Roos heeft ons vanochtend vroeg naar Schiphol gebracht. Het is weer zover, de reis kan beginnen. Wij, Baldwin en ik, zitten nu in de trein naar Hudiksval. Vandaar de bus naar Enanger waar Gunter, de havenmeester, ons daar op pikt en naar de Swinde brengt.

Die is 8 maanden geleden op de kant gezet voor de winter. Altijd spannend hoe we het bootje aantreffen. Voor dinsdag is de kraan besteld. Komende twee dagen genoeg te doen. In mijn bagage zit een nieuwe dieselkachel en een nieuwe acculader. Beiden hebben eind vorig jaar de geest gegeven. En natuurlijk gaan we het schip stap voor stap wakker maken en vaarklaar.

Drie dagen verder en De Swinde ligt in het water. Gisteren hebben we met ons tweeën de mast erop gezet. Na een rustige voorbereiding ging dat soepel. Achteraf komen we er achter dat we de windmeter vergeten zijn. Ach wolken en golven vertellen veel, de Swinde is ook communicatief en we kunnen altijd nog een natte vinger in de lucht steken.

Het thema dat ons bezig houdt deze dagen is het kacheltje. Deed het na het inbouwen prima, twee keer en daarna niet meer aan de praat te krijgen. Weer uitgebouwd, testopstelling gemaakt in de kuip. Volgens handleiding een uur lang op vol vermogen laten draaien. Deed het prima, half Zweden opgewarmd. Tevreden ingebouwd echter na twee keer weer niets. Geen idee en ik had er even genoeg van. Kacheltje hier is wel nodig. In de ochtend kan het koud zijn en we hebben al wat miezerig dagen gehad. En dan is het heel lekker om het behaaglijk te hebben binnen. Na een flinke dag zeilen had Baldwin zoveel energie over dat hij het achteronder in dook om alle stekkers los te halen en schoon te maken. Sindsdien brand die als een zonnetje. Heeeel blij mee.

Voor de rest heerlijk gevaren in dit prachtige gebied: van eilandje naar ankerplaats en steigertje. Er weer eens achter gekomen dat we te weinig eten hadden ingekocht. Gelukkig was er nog noodvoorraad van vorig jaar waar we creatief mee om gegaan zijn.

Roos zou halverwege opstappen. Puzzelen dus naar een goede opstap plek, dat werd Sundsvall waar het gebied van de Zweedse Hoge Kusten begint. Roos had een dagje Stockholm gepland. Haar gevraagd om de volgende dag vroeg naar ons te vertrekken. We hebben vier vaardagen en de volgende gunstige plek voor het openbaar vervoer is Docksta, een heel stuk noordelijker.

Baldwin haalt haar op van het station, 500 meter lopen. Even aankomen en bijpraten en dan de touwtjes los. Alvast een eerste stuk varen naar een prachtige baai. Het worden gezellige dagen met overwegend mooi weer. Als het een stuk wat ruiger wordt door meer wind en een lastige dwars inkomende deining vindt Roos het spannend maar niet eng. We zetten het voorzeil bij om het slingeren te dempen en de Swinde surft over de golven, prachtig.

We doen Lustholmen aan. Jaren geleden met Ben geweest. Ik herinner me de houtgestookte sauna op het eind van de landtong met grote ramen die over de baai uitkijken, zo mooi. Het plan om te BBQ’en lukt niet, te veel en koude wind. Dan maar op het gasstelletje. Na drie dagen stevig doorvaren komen we in Docksta aan. Een goede plek voor Roos en Baldwin om de volgende dag de bus te pakken richting Gåvle.
De havenmeester is Italiaans en begroet ons hartelijk en trakteert op espresso. Niet voordat hij de Nederlandse vlag heeft opgehangen. Oude etiquette die je nog zelden tegen komt. Wij varen met de Zweedse groetvlag in het stuurboordwand en havens begroeten buitenlandse schepen met hun landsvlag. Heeft wel iets moois vind ik.

Volgende dag drinken we nog een kop koffie bij de chocolaterie en dan stappen Roos en Baldwin op de bus. Na een heerlijke tijd samen en de foto’s vertellen hun eigen verhaal.

Over een klein weekje komt Mirli. Ik heb nog een lange lijst met kleine klusjes en nog 40 mijl te gaan naar Örnsködsvik, het zal een memorabele tocht worden.