Groene flits of groene rand.

Gisteravond voor anker en vrij uitzicht over het water, heldere hemel en een mooie ondergaande zon. En alle tijd van de wereld dus mijn 500mm afgestoft en op mijn brugdek de zon onder zien gaan. De laatste foto is waar ik ongeveer op uit was. Maar net voordat de zon helemaal onder ging kon ik recht tegen de zon in fotograferen. Eerder is niet goed voor je camera en niet voor je ogen.

En een zeldzaam fenomeen gezien en vast gelegd, de groene flits. Vlak voordat de zon ondergaat komt het soms voor dat de bovenrand groen kleurt. Mijn vader heeft me dat ooit verteld en als kind vond ik dat fascinerend. Maar ik had het nog nooit gezien laat staan gefotografeerd.

Vlak voordat de zon ondergaat is er de groene rand.

Uitvergroting.

De foto is waar ik ongeveer op uit was.

Taal

Op schepen wordt een aparte taal gesproken. Veel ‘touwtjes’ hebben een eigen naam en er zijn begrippen die door de een bekend worden verondersteld maar voor iemand anders onbekend zijn. Op schepen is het bijvoorbeeld van groot belang om nauwkeurig aan te kunnen geven dat ‘de Dirk’ moet worden aangetrokken en dat ‘de grootschoot’ wel wat losser kan of het ‘achter-lijk’ niet strak genoeg staat. Die voor het gevoel van de schipper feilloze aanduiding kan verkeerd of helemaal niet begrepen worden. Omdat ik zelf een poosje zeil had ik deze zeilbegrippen wel helder maar op andere vlakken bleek mijn interpretatie altijd te kloppen.

Semantiek had voor mij altijd zoiets als detail verschillen met verschillende bewoordingen aangeven. Deze trip heeft me geleerd dat semantiek ontzettend belangrijk kan zijn. Omdat een begrip of uitdrukking voor verschillende mensen echt  iets anders kan betekenen. En wat te doen als je denkt het begrip te snappen en er toch iets anders verwacht wordt? Mij lijkt net als bij scheepstaal eerst verkennen of het begrip wel overeenkomt, of je elkaar echt goed begrijpt. Dus elkaars taal leren spreken of in ieder geval beducht zijn op verschil in interpretatie.

Ben

Ruimte

Holm / Nordborg – Torø 30 Nm 2Bf zon

Eergisteren het ankerplaats verlaten en de jachthaven van Holm opgezocht. Er was meer wind voorspeld en regen. De wind klopte, de regen viel mee. Op de fiets inkopen gedaan in Nordborg. ’s Middags weer voor anker in hetzelfde kommetje bij Holm.

Vanochtend om 11 uur weg voor wat spelevaren met mijn bootje. Ook om alle tijd te nemen voor de zeiltrim. En met succes. Er was niet veel wind maar mijn bootje liep 5,8 knoop met 6,1 knoop wind op een aandewindse koers, een hele goede prestatie. Met iets meer wind van 8,8 knoop een snelheid van 7,4 knoop. Dat  is snel en ik was heel tevreden.

Verder een prachtige tocht. Het eerste idee was om achter Barsø op Jutland te gaan ankeren. Ben er langs gevaren en het is daar prachtig. Maar de wind en het water waren nog mooier, dus doorgezeild naar de baai van Torø op Fyn.

De beste manier om je een boot eigen te maken is ongetwijfeld door er een zelf te bouwen zoals mijn broer heeft gedaan. Vanaf de kielbalk helemaal eigenhandig. Dat ging mij iets te ver. Ik heb er zo’n 100 werkdagen aan besteed om het klaar te maken voor deze reis en ken het schip nu van boven tot onder. Er mee varen en zeilen help natuurlijk ook. Zeker er alleen mee varen merk ik nu.

Ben nu 4 weken weg en onderweg en langzaam veranderen dingen. Van de afgelopen 4 dagen heb ik 3 dagen geankerd en even zoveel dagen geen vaste grond onder mijn voeten gehad. Aan de ene kant wordt mijn wereldje heel klein. Niet alleen de fysiek, de overzichtelijke 20 m2 waarop ik leeft, maar ook heel veel andere zaken zijn vereenvoudigd. Thuis zijn er altijd tientallen zaken die naast elkaar en door elkaar heen lopen en een plek in mijn agenda opeisen. En is altijd meer te doen dan dat er tijd is.

En hier, als het schip in orde is en als ik eten en drinken aan boord heb is het goed en is alles geregeld. En als ik dan de touwtjes losgooi of het anker licht is er heel veel ruimte om me heen en voor iedereen die meevaart.
In de afgelopen jaren het gevoel gekregen in een fuik te lopen waar mijn mogelijkheden steeds minder werden, deels door mijn infarct en deels omdat ik ouder wordt. En stiekem hoop ik dat iets van de ruimte die ik om mij heen voel zich ook in mij nestelt, maar ik geef toe dat ik een wijntje op heb.