Thea 1 tot 7 juni 2021

Vol vertrouwen op pad.

Jaar twee van de corona perikelen. Vorig jaar was relatief eenvoudig. Het schip lag in Zweden en bleef in Zweden. Nu moest het van Åhus in Zeden via Denemarken en Duitsland naar Nederland. Met steeds wisselende maatregelen in de verschillende landen een puzzel van jewelste. En voor varend met een boot hadden de normale informatie sites geen antwoord. 

Uiteindelijk de Ambassades gebeld. Minder lange wachttijden en kundig personeel. Binnen vliegen op Kopenhagen en dan naar Zweden was de eerste hobbel om te nemen. Denemarken zat op slot zoals dat heette. Een van de weinige uitzonderingen was als de reden van je reis bezit was (zoals een huis). Een boot was ook goed. Dat de boot niet in Denemarken lag  stapte de dame politiek overheen door er geen antwoord op te geven. Als ik aan aankoopbewijs mee nam van het schip zou het goed komen.

Improviseren en doorwerken:-) 

 

 

En ik mocht iemand meenemen maar alleen uit de eerste of tweede graad. Thea was bereidt mee te helpen met opstarten en de gok te wagen. Onzekerheid omdat ook de regels voor het binnenkomen van Nederland doorlopend aan veranderingen onderhevig waren. En we de gok moesten nemen om de Deense wateren vanuit Zweden weer binnen te varen. Alsnog op stap.

 

 

Bye bye Åhus en op naar Denemarken.

Van alle papieren die we bij ons hadden: inentingen, corona testen, eigendomspapieren etc. werd bijna niets gecontroleerd door de Denen. De Zweedse douanebeamte bekeek ons paspoort en wapperde vrolijk met zijn hand toen hij de rest zag. Zonder enig probleem Zweden binnen.

In Åhus aangekomen stond de Swinde nog fier overeind. Weliswaar met veel groene aanslag en mos op het dek en de werf was mijn achtergelaten sleutel kwijt. Ingebroken op mijn eigen schip. De startaccu had het opgegeven tijdens de winder en de gastanks waren leeg. Ietwat behelpen. We hebben zelfs koffie gezet met warm water uit de boiler. Zonder (lauwe) koffie was het echt afzien geworden. Gas en nieuwe accu geregeld en het onderwaterschip in de antifouling gezet. Te water en optuigen. Na 3 dagen stevig doorwerken klaar voor vertrek. 

 

 

Samenvattend; een week lang prachtig weer met enkele dagen goede wind. Gezeild, gemotord en veel genoten. Het weer en de wind maakte het heel relaxed. Zo zijn we via Simrishamn, Ystad, Gislöv naar Klintholm gevaren. Eén dag voor de oversteek opende Denemarken de grenzen weer. Weer eens mazzel en een rustig gevoel voor Thea.

Marvin 26 augustus tot 4 september 2020

Voor de laatste etappe van 2020 stapt Marvin op. Doel is Åhus. Vanwege alle corona maatregelen en beperkingen was in een keer terug varen naar Nederland onmogelijk. Van de heenreis ken ik Åhus, een aantal dagen gelegen. En ik herinnerde me de werf aan de overkant van de jachthaven. Een van de weinige werven die ik op mijn reis ben tegengekomen. Vooraf gebeld en de Swinde kon voor de winter de kant op en de kraanwagen was krachtig genoeg.

Maar eerst er naartoe. De week ervoor solo zoveel mogelijk mijlen gemaakt. Desondanks nog een behoorlijk stuk te gaan. De dagen dat we varen, varen we gemiddeld 30 mijn per dag. Daardoor is er ook tijd om een paar mooie baaitjes te bezoeken en een dagje te blijven liggen. En een dag samen met Marvin in Åhus om het schip af te tuigen.

Hangmat op ze met de Blä Jungfrun 
(Blauwe maagd) op de achtergrond.

We krijgen, zoals vaker laat in het seizoen, in die paar dagen alle weertypen over ons heen. Startend met een stevige half
winder en enkel met het grootzeil varen we met ruim 6 knopen naar ons eerste baaitje. Dag daarop is de wind weg en mag de motor het overnemen. Op een spiegelgladde zee haalt Marvin de Hangmat tevoorschijn. In een heerlijk ontspannen tocht zetten we 44 mij op de klok, dat schiet lekker op.

 

En dan betrekt het weer. Grauw en koud, tijd voor truien en jassen en schuilen onder de buiskap. Tegen de tijd dat we in Åhus zijn klaart het op. We varen laat binnen, meren af en gaan even op de werf kijken. De schrik slaat me om het hart. Het is een rommeltje, rotzooi mag je het ook noemen, en de boten staan kriskras door elkaar heen. Twee weken geleden heb ik gebeld om een exacte datum af te spreken. De eigenaar van de werf was totaal vergeten dat ik kwam.

Het eten ia als vanouds goed!

Twijfels alom of ik een goede werf had uitgezocht. Een alternatief was er niet dus maar het beste er van hopen. De volgende dag gesproken, hartelijk ontvangen en alles zou goed komen. Hij had een plek bedacht pal achter de loods uit de wind zodat de mast erop kon blijven staan. Bleek ook uit de zon te zijn met als gevolg een hele vervelende mos groei op/in het teakdek waar ik jaren last van heb gehad.

 

Staat er prima, 's wel een rommeltje.

Eenmaal op de kraan toonde hij zijn vakmanschap. En het stellen op de bok gebeurde nauwgezet en zorgvuldig. Kon toch de Swinde met een gerust hart achterlaten voor de winter. Dat er 10 andere boten weg gehaald en weer teruggezet moesten worden tekende deze werf, zoals vele andere. Vaktechnisch kundig maar minder talent voor organisatie en planning.   

Van de jachtclub om de hoek mocht ik de douche gebruiken. 

 

Solo 21 – 26 augustus 2020

Mooi voorbeeld van de scheren met eindeloos 
veel eilandjes en rotsen boven en onderwater.

Weer een stuk solo. De eerste keren vond ik het heel spannend alleen de zee op te gaan. Onderhand ben ik vertrouwd en op mijn gemak met mijn boot en de Baltische zee. Voor de voorbereiding neem ik wel meer tijd. De route in de plotter zetten, koffie voor de hele reis maken en wat te eten klaar leggen. En natuurlijk reddingsvest aan en de veiligheidslijn voor het grijpen op het brugdek. En ik neem iets minder risico met weer en wind.

Gelukkig is het hier veel rustiger op het water wat de ruimte en tijd geeft om naar binnen te gaan voor b.v. een toiletbezoek terwijl de boot doorvaart op de autohelm. In het scherengebieden is het oppassen voor alle eilandjes en rotsen, vooral als ze vlak onder het wateroppervlakte liggen. Open zee is simpeler en soms zo eenvoudig dat ik een boek zit te lezen op het brugdek of kleine klusjes aan de boot doe. Maar vaker staar ik over het water, geniet van de steeds veranderende luchten en zit  wat mijmeren. Zo glijden de uren en mijlen voorbij. 

De coast guard kwam langs.Kwartiertje gebabbeld
 over waar is was geweest en hoe ik het zeilen in Zweden vond.
Vroeg of ze nog wat moesten controleren maar dat was niet nodig.

Deze keer zijn het vier tochten achterelkaar van 5 tot 6 uur varen. Niet jagen en niet teuten is het adagio. Åhus is nog een heel eind. Marvin stapt straks op voor het laatste stuk en het is fijn als we dan ook de ruimte hebben voor een dagje ergens te blijven hangen. En er kan ook maar zo nog een verwaaidag  komen. Hoewel Marvin en ik samen blaas je niet zo snel van het water af. 

Zomaar een plaatje vanaf een ankerplek.

De route zuidwaarts.